Edilgen

     Dünya daha dün yaratılmış. Yollar henüz parlak. Işığın kırıldığı yeri daha yeni geçtik. En güzelleri gelmek üzere, üzerimize bütün iyi temennilerin. Az daha ilerde daha da güzel bir gelecek bizi beklemekte. Dükkanlar her daim ihtiyacımız olmayan türlü lüzumu önümüze sermekte. Ellerimiz cebimizde dingin. Kavşakta oturan çocuklar bir makine olsa gerek. Durmayacak. Yorul masam ellerini dilemekten, tutardım belki. Yazdan bile olmayan böyle bir günde aklımdan geçesi olmayan türlü meyve hülyaları ile bu nasıl melankoli nasıl arabesk? Yaşım sanıyorum yüz doksan. Dolu olduğundan mı? Hayır. Neyle doldurulur ki ömür? İnanç, aktüalite, iş, ilerleme... Ne tür malumat ile doldurmalı? Yok, değil,  yürek kabartısı beni yaşlandıran. Say ki ölüyorsun o an aklına bildiklerin gelse mutlu olabilirsin. Sevdiklerinle geçirdiğin hoş vakitler gelse yine mümkün. Ama bildiklerinin doğruluğundan o an şüphe edersen halin harap. Sevdiklerine doymadıysan ya da o çok mahir olduğun ve yarım kalan işlerin gelse aklına. Yandın demektir. Ne mutmain eder insanı o son anda? Ne geçse aklından mesut ayrılırsın dünyadan? Sevdim desen, yanılmış olsam da sevdim desen. Nitekim bir süreç arz etmez sevme işi, tamamlanması, karşılık bulması gerekmez. İnsan yaratanın verdiğinden memnun ise, o ceberrut patronundan mesela memnunsan,  ayrılıklar, hastalıklar, kayıplar, çevrendeki münasebetsizlikler mesela hatırlatıyorsa sana yaşadığını, soluk alıp verdiğini... O son anda diye biliyorsan ki; ne güzel acemiliklerim olmuş nasıl yanılmış sonra nasıl başka doğruların farkına varmışım... Çilek ucuzlamış mesela, hatırlarsan ölmeden saniyeler önce ki; sen bu çileğin geçen sene de ucuzladığını gördün, yedin, ne güzeldi... Yoldayım şimdi binmek üzere bir minibüse. Örneğin Mamak. Yerleşsek yapabilir miyiz orada? Ya ağaç?  Ağaçlarda yeşil ışıklar sanıyorum orada şair yetişsin diye kullanılır. İdeoloji yenmiyor diye yemeyi ideoloji edindik halbuki şimdilerde. Para, ne güzel bir toplum ahlakı ihdas ediyor minibüste bile, hayret kimin aklına gelirdi ki küçükken?